หนักหนากว่าความเบื่อ คือเศร้า
หนักหนากว่าความเศร้า คือชีวิตไร้สุข
หนักหนากว่าชีวิตที่ไร้สุข คือป่วยไข้
หนักหนากว่าความป่วยไข้ คือการถูกทอดทิ้ง
หนักหนากว่าถูกทอดทิ้ง คืออยู่อย่างเปล่าเปลี่ยวบนโลกใบนี้
หนักหนากว่าการอยู่อย่างเปล่าเปลี่ยวบนโลกใบนี้ คือพลัดพราก
หนักหนากว่าการพลัดพราก คือตาย
...หนักหนากว่าความตาย คือถูกลืม
ใช่แล้ว...นี่แหละ Forgotten อันแสนเศร้าน่าใจหาย
เราอยากเป็นที่จดจำของใครบางคนอันเป็นที่รัก
แต่ใครเล่าจะทำสำเร็จทุกครั้ง
อยากเป็นที่จดจำ จึงเอาใจคนอื่นมากเกินไป
เราต้องสูญเสียตัวเองอย่างไม่ต้องสงสัย
หากตามใจตัวเองมากไป
เราอาจไม่เหลือใคร แม้แต่คนใจร้ายที่จะมาตำหนิติด่า
ยอมตายดีกว่าถูกลืม--เก๋และเฉียบขาดไม่ใช่เล่น
หากใครทำและเป็นเช่นนั้นได้
แต่เราจะเอาชีวิตไปผูกติดกับคนอื่นขนาดนั้นได้อย่างไร
คงไม่เพียงเราเองที่อึดอัดคับข้องใจ
คนที่ต้องแบกความเป็นตายของเราไว้
ก็คงอยากฆ่าตัวตายวันละหลายหน
สำคัญแค่ไหนว่าเราจะต้องเป็นที่จดจำของใครหรือเปล่า
บางที...ชีวิตก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเรามากนัก
นอกจากขอเพียงเราจดจำใครบางคนไว้ ... ตลอดไป -- ก็เท่านั้น~~~
+ ยอมตาย ดีกว่า ถูกลืม
+ ครายโดนจายมั่ง...ยกมือขึ้นนนน
+ Thx พี่ปรายคร๊าบบบบ
edit @ 2006/01/21 22:21:28
))
